Geen woorden, maar…?

Categories: Actueel

Soms past alleen maar stilte. Woorden schieten tekort, omdat de juiste woorden niet te vinden zijn, omdat de schok of het leed te groot is om in woorden uit te drukken. Of omdat er al zo vaak zoveel woorden aan gewijd zijn, en wat kun je daar dan nog aan toevoegen? Dat geldt zeker voor brute aanslagen op de mens en op de menselijkheid zoals wij daar in de laatste jaren, maanden en weken mee worden geconfronteerd. De lijst is te lang, te triest, te gruwelijk. Wat moeten we zeggen? Wat kunnen we zeggen? Wat kunnen of moeten we als moslims zeggen, wanneer terreurdaden worden gepleegd in naam van de islam? Ook bij SPIOR overvalt ons soms de moedeloosheid, ontbreken ons de woorden. Wat kun je zeggen, wat kun je doen tegenover zoveel leed, zo’n minachting voor de waarde van het leven?

Toch rest ons, na de eerste klap, de schok, de afschuw, de verslagenheid, maar een antwoord: de woorden gebruiken, hoe ontoereikend dan ook. Om ons medeleven te betuigen, de schok te delen, er geen misverstand over te laten bestaan dat wij dit verschrikkelijk vinden, dat dit soort daden op geen enkele manier te rechtvaardigen zijn, en al zeker niet vanuit onze godsdienst, de islam. Om de waarde van ieder mensenleven te blijven benoemen, te bevestigen: in Ankara en Afghanistan, in Brussel en Beiroet, in Parijs en in Peshawar, overal ter wereld. Om universele waarden als rechtvaardigheid, gelijkwaardigheid en solidariteit inhoud te blijven geven. De vrijheid te blijven verdedigen van ieder om zichzelf te zijn en elkaar de ruimte daarvoor te gunnen. Te benoemen dat we meningsverschillen beslechten met overleg, nooit met geweld of uitsluiting. En dat we het ook voor elkaar opnemen, tegenover fanatici die dat willen aantasten. Dat we ons niet laten misleiden tot uitsluiting en agressie richting bevolkingsgroepen en tot verdere polarisatie. Om te blijven herhalen dat we met elkaar verbonden zijn als mensen, dat we haat niet toelaten en dat geweld nooit een oplossing is. De wereld is groot genoeg voor ons allemaal.

Woorden zijn vaak ontoereikend, maar zijn tegelijkertijd het enige dat we hebben. Juist als we geen woorden meer gebruiken, niet meer met elkaar zoeken naar de juiste woorden en het gesprek blijven aangaan, blijft alleen onmacht. Dat is niet ‘soft’, dat vergt lef en het is uiteindelijk de enige weg, de enige duurzame oplossing, tegen haat, verdeeldheid, geweld: in gesprek blijven. En niet alleen met gelijkgezinden, maar ook en juist met degenen die andere opvattingen hebben. Dus daar gaan wij dan ook mee door, vastberaden en met vertrouwen: vertrouwen in de gezamenlijke kracht van mensen van goede wil.

Onze gedachten en gebeden zijn bij de slachtoffers en nabestaanden van de aanslagen in:

  • Ankara
  • Bagdad
  • Brussel
  • Istanbul
  • Jemen
  • Lahore
  • Nice
  • Orlando
  • Parijs

Triest genoeg worden we in deze tijd met regelmaat geconfronteerd met gruwelijke aanslagen. Mogelijk hebben wij onbewust in de bovenstaande opsomming een of enkele recente aanslagen over het hoofd gezien. Daar zit uiteraard geen bedoeling achter. Een mensenleven is overal evenveel waard.